FDR zou hebben loved it.

Maar, meneer de president, doe jezelf, je land en de half dozijn of zo luidt hier in de Midwest een gunst: De vraag van uw medewerkers een heldere ogen beoordeling van wat deze bedrijven hebben al (en niet) gedaan op producten , over het brandstofverbruik en over bedrijfsherstructureringen - weinig begrip van wat wij zagen in het circus hoorzittingen van het congres genoemd.

Eis dat uw mensen de recente drivers van de steile daling van Detroit aparte - strakke krediet, kelderen vertrouwen van de consument, imploderende verkoop te slepen over de gehele industrie - van de gebroken businessmodel ze versluiering te corrigeren.

En de vraag om te weten wat het faillissement - voorverpakte, traditionele hoofdstuk 11 of een door de overheid gefinancierde plan - zou voorspellen voor de autoverkoop, de nationale en Midwest economieën, het land industriële basis, het consumentenvertrouwen en zelfs de nationale veiligheid. (Landen die stoppen met het produceren geworden, nou ja, Groot-Brittannië.)

Voor deze president in deze tijden, de beslissing is grimmig: Heeft hij toestaan dat een hoeksteen van de Amerikaanse productie naar een collectieve mars begint in faillissement? Het proces is ontworpen om de macht van de federale rechtbanken te gebruiken om bedrijven op te lossen door zich ontdoen van wat niet werkt, maar het kan een brute instrument blijken om de belangen van de vakbonden, Wall Street en gepensioneerden - die allen stemmen.

Of maakt hij een politiek besluit om de financiering GM en Chrysler en druk ze op hetzelfde moment? De economische en sociale kosten van bankroet een grote brok van de Detroit-gebaseerde auto-industrie is een grote, misschien zelfs onaanvaardbaar, risico wanneer de natie banen afstoten tegen het tarief van ongeveer 500.000 per maand en de markt onzekerheden zijn voelbaar.

Ondanks de stoere taal van Obama, leiders uit het Congres of de president adviseurs op zondagochtend praatprogramma's, zou ik wedden op optie B. Het is meer verdedigbaar nerveuze markten en de consumenten, ongeacht hun reserveringen als belastingbetalers, het biedt automakers te dekken brute herstructureringen uit te voeren , het maakt gebruik van de reële dreiging van een faillissement om spier het proces.

En, misschien wel het allerbelangrijkste, het scherpt de politieke controle van een belangrijke spil industrie. Dat is een onweerstaanbare impuls voor de meeste politici, namelijk die geallieerde met de georganiseerde arbeid, milieu groepen en grote-overheid democraten.

In Washington, de oude is weer nieuw. U kunt retorisch smack 'het kwaad' automakers en te veroordelen "Porky" uitgaven, zelfs als je niet de intentie van beide verhuur van de auto's gaan onder of het blokkeerwachtwoord varkensvlees vat projecten van een enorme stimulans wetsvoorstel hebben.

Hoe Team Obama het wel en wee van de zwakste automakers Amerika's beheert in de komende weken zaken veel meer dan wat de mensen zeggen - met uitzondering van de president, die de radicale verandering die hij zocht uit Detroit, een of andere manier te krijgen.